همزمانی اوجگیری آلودگی هوا با موج تازه آنفولانزا، حالوهوای خانواده ها را بههم ریخته و هر صبح، والدین را سر دو راهیِ «بفرستم یا نفرستم؟» قرار میدهد؛ دو راهیای که هر بار با اضطراب و تردید همراه است.
در خیابانهای مرکزی، از چهارباغ تا مرداویج و در محلههای شرقی و شمالی مثل زینبیه، رهنان و ملکشهر، خانوادهها میگویند حتی باز کردن پنجره خانه هم دل و جرئت میخواهد؛ چه برسد به فرستادن بچهها به مدرسه.
شاخص آلودگی هوا بارها در محدوده «ناسالم برای گروههای حساس» و «ناسالم برای همه» ثبت شده و این یعنی نخستین گروهی که آسیب میبیند، همین کودکان دبستانیاند که ریههایشان هنوز کامل جان نگرفته است.
گلایه والدین، این روزها روایت مشترکی دارد. مریم کرمی، مادر یک دانشآموز کلاس سوم در ناحیه دو، میگوید: «دخترم از دو روز پیش سرفه میکند. هر بار که میخواهم ببرمش مدرسه، میترسم بدتر شود. تازه، نصف کلاس هم غیبت میکنند. اما مدرسه میگوید کلاس برقرار است. خب ما چه کار کنیم؟»
رضا ترابی پدر یک دانشآموز در منطقه خانه اصفهان، گلایه دیگری دارد: «ما که نمیدانیم هر روز صبح چه تصمیمی گرفته میشود. یک روز میگویند احتمال تعطیلی هست، فردا میگویند نیست. واقعاً نمیشود برنامهریزی کرد. مهمتر از همه، جان بچههاست. کاش مسئولان این را اولویت بگذارند.»
رزیتا ادهمی مادر یک دانش آموز دیگر از محله حسین آباد هم میگوید: «پسر من آسم خفیف دارد. دکتر گفته این هوا برایش سم است. اما نمیتوانم هر روز به دلخواه خودم غیبت بزنم. مدرسه سخت میگیرد. مگر چه چیز از درس مهمتر است جز سلامت؟»
یک معلم پایه سوم نیز وضعیت کلاسها را «پر التهاب» توصیف میکند و میگوید: «تعداد غیبتها در بعضی از روزها به علت آلودگی و شیوع آنفلوآنزا به حدی می رسید که عملاً آموزش مفید مختل می شود. با این حال، مدارس مجبور هستند کلاسها را طبق روال اداره کنند؛ آن هم در اغلب مدارسی که کلاس ها تهویه خوبی ندارند و از یک سو باید برای جلوگیری از ورود هوای آلوده، پنجرهها بسته باشد و از سوی دیگر با بسته بودن پنجره ها گردش ویروس در محیط تشدید و باعث شیوع بیماری هایی مانند آنفولانزا می شود».
دکتر عادل بهمنی پزشک اصفهانی نیز در گفتگو با خبرنگار ما هشدار میدهد که ترکیب آلودگی شدید با ویروسهای فصلی، خطر را دوچندان میکند.
وی میگوید کودکان در روزهایی با شاخص بالای آلودگی بهتر است در خانه بمانند، فعالیت ورزشی در مدارس محدود شود و کلاسها تهویه استاندارد داشته باشند.
آنچه که خانوادهها را بیشتر از خودِ بیماریها آزار میدهد، بیثباتی تصمیمها و نبود احساس امنیت سلامت برای دانشآموزان است. شهروندان انتظار دارند اطلاعرسانیها شفاف، هماهنگ و زودهنگام باشد؛ نه اینکه هر روز تا شب هنگام با استرس سراغ رسانهها و کانالهای خبری محلی بروند تا ببینند مدارس غیرحضوری میشوند یا نه.
اصفهان این روزها بیش از هر زمان دیگری به تصمیمهایی نیاز دارد که بهجای واکنشهای دقیقهنودی، بر پایه علم و اولویت سلامت باشد. خانوادهها میگویند اگر آلودگی هوا قرار نیست به زودی گریبان شهر را رها کند، لااقل تصمیمات مدیریتی مبتنی بر الویت دادن به سلامت شهروندان و به ویژه فرزندان دانش آموزشان باید از تشویش و نگرانی آنها بکاهد
