به گزارش پایگاه خبری ارمغان شهر،قدوسی، مدیر HSEE شرکت شهرکهای صنعتی استان اصفهان در این جلسه با اشاره به اینکه این شهرک یکی از بزرگترین شهرک‌های صنعتی شیمیایی کشور محسوب می‌شود، گفت: با توجه به حوادث و حریق‌های سال‌های گذشته، تهیه طرح پاسخ به بحران در مدیریت بحران شهرک ضروری بود. این طرح به مشاور دارای رتبه ابلاغ شد و ظرف حدود ۶ ماه تهیه گردید.

وی افزود: در این جلسه، طرح ارائه شد و مقرر گردید ارگان‌ها نظرات اصلاحی خود را حداکثر طی یکی دو هفته آینده ارائه دهند تا پس از اعمال اصلاحات، توسط مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی استان ابلاغ شود.

مدیر HSEE شرکت شهرکهای صنعتی اصفهان با بیان اینکه این طرح امکان شناسایی دقیق امکانات منطقه، نوع حادثه و نیروهای امدادی را فراهم می‌کند، تصریح کرد: در این طرح، فرمانده عملیات، جایگزین فرمانده و شهرک‌های صنعتی معین تا سه لایه مشخص شده‌اند تا مدیریت بحران به بهترین شکل ممکن انجام شود.

وی در پایان ابراز امیدواری کرد که با اجرای این طرح، روزهای بدون حادثه برای شهرک صنعتی رنگسازان رقم بخورد.

به گزارش پایگاه خبری ارمغان شهر،در این میان، عملکرد ذوب‌آهن اصفهان در خردادماه ۱۴۰۵ نیز نشانه‌ای از بازگشت تدریجی ظرفیت‌های عملیاتی شرکت بود. تولید این شرکت از ۸۴ هزار و ۹۴۲ تن در اردیبهشت به ۱۱۰ هزار و ۷۳ تن در خرداد رسید و رشد حدود ۳۰ درصدی را به ثبت رساند. هرچند آمار سه‌ماهه نخست سال همچنان نشان می‌دهد که شرکت با چالش‌هایی در تولید مواجه است، اما این بهبود ماهانه می‌تواند نشانه‌ای از حرکت دوباره چرخ تولید باشد؛ حرکتی که برای تداوم آن، نوسازی زیرساخت‌های اصلی تولید ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است.

در همین چارچوب، آغاز تعمیرات اساسی درجه یک کوره بلند شماره ۲ پس از ۱۳ سال، یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های راهبردی ذوب‌آهن اصفهان در سال جاری به شمار می‌رود. کوره بلند، قلب تپنده این مجتمع عظیم صنعتی است و حفظ پایداری، افزایش بهره‌وری و ارتقای قابلیت اطمینان آن، تضمین‌کننده تولید در سال‌های آینده خواهد بود. شاید توقف بخشی از تولید در دوره تعمیرات، در کوتاه‌مدت هزینه‌هایی به همراه داشته باشد، اما تجربه صنعت فولاد جهان نشان داده است که به تعویق انداختن چنین تعمیراتی، هزینه‌های بسیار سنگین‌تری بر تولید و اقتصاد شرکت تحمیل خواهد کرد.

در سوی دیگر، خبر آمادگی ذوب‌آهن اصفهان برای تأمین ریل پروژه قطار سریع‌السیر تهران–قم–اصفهان، افق تازه‌ای را پیش روی این شرکت قرار داده است. تشکیل کنسرسیوم ملی برای تسریع اجرای این پروژه، تنها یک اقدام عمرانی نیست؛ بلکه فرصتی برای بهره‌گیری از توان تولید داخل در یکی از مهم‌ترین طرح‌های زیربنایی کشور است. حضور ذوب‌آهن در این پروژه، نشان می‌دهد که تولید ریل ملی امروز به مرحله‌ای رسیده است که می‌تواند نقش مؤثری در توسعه شبکه حمل‌ونقل پیشرفته کشور ایفا کند.

اگر این سه رخداد را کنار یکدیگر قرار دهیم، تصویری روشن از مسیر پیش‌روی ذوب‌آهن اصفهان شکل می‌گیرد؛ بهبود تدریجی شاخص‌های تولید، نوسازی مهم‌ترین زیرساخت تولید و حضور در پروژه‌ای ملی با ارزش افزوده بالا. این سه ضلع، مکمل یکدیگرند و می‌توانند زمینه‌ساز بازگشت پایدار شرکت به مسیر رشد باشند.

بی‌تردید عبور از شرایط دشوار امروز، تنها با افزایش تولید یا مدیریت هزینه‌ها ممکن نیست. آینده صنعت فولاد در گرو سرمایه‌گذاری بر فناوری، نوسازی تجهیزات، توسعه محصولات راهبردی و حضور مؤثر در پروژه‌های ملی است. ذوب‌آهن اصفهان با آغاز تعمیرات اساسی کوره بلند شماره ۲ و ایفای نقش در تأمین ریل قطار سریع‌السیر، نشان داده است که نگاه خود را فراتر از مسائل روزمره معطوف کرده و آینده را هدف گرفته است.

ذوب‌آهن اصفهان در بیش از پنج دهه فعالیت خود، همواره بخشی از توسعه صنعتی کشور بوده است. امروز نیز، در شرایطی که صنعت فولاد با چالش‌های متعددی روبه‌روست، حفظ و نوسازی توان تولید در کنار مشارکت در اجرای پروژه‌های ملی، می‌تواند بار دیگر این شرکت را به یکی از موتورهای محرک توسعه کشور تبدیل کند؛ مسیری که از احیای قلب تولید آغاز می‌شود و بر ریل توسعه ادامه می‌یابد.

به گزارش پایگاه خبری ارمغان شهر،وی با اشاره به افزایش حجم درخواست‌ها در آستانه اربعین اظهار داشت: کارکنان خدوم پست استان اصفهان همانند سال‌های گذشته، با بهره‌گیری از تمامی ظرفیت‌های موجود، از آغاز ایام اربعین تا پایان این عملیات، تلاش خواهند کرد تا گذرنامه‌های زائران در کوتاه‌ترین زمان ممکن و با دقت کامل به دست متقاضیان برسد.

باقری با تأکید بر ضرورت اقدام به‌موقع برای دریافت گذرنامه، از شهروندان خواست درخواست صدور یا تمدید گذرنامه خود را هرچه سریع‌تر ثبت کرده و به هیچ عنوان آن را به روزهای پایانی و منتهی به اربعین موکول نکنند. وی افزود: با توجه به افزایش چشمگیر تقاضا در روزهای نزدیک به اربعین، ثبت زودهنگام درخواست، مهم‌ترین عامل در جلوگیری از ازدحام، تسریع در فرآیند صدور و توزیع گذرنامه و آسودگی خاطر زائران خواهد بود.

مدیرکل پست استان اصفهان همچنین از هم‌استانی‌های گرامی خواست پس از ثبت درخواست، با درج دقیق نشانی و کدپستی، در تسریع فرآیند توزیع مرسولات همکاری لازم را با مأموران پست داشته باشند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: به منظور کاهش مراجعات حضوری و ارائه خدمات مطلوب‌تر، سامانه پاسخگویی تلفنی ۴۱۴۰ آماده پاسخگویی به پرسش‌ها و ارائه راهنمایی‌های لازم به شهروندان در زمینه توزیع گذرنامه‌های اربعین است.

به گزارش پایگاه خبری ارمغان شهر،در این نشست، آخرین وضعیت اجرای طرح ملی جی‌نف و میزان پیشرفت شاخص‌های اجرایی آن در شهرستان خمینی‌شهر مورد بررسی قرار گرفت.

مدیرکل پست استان اصفهان با اشاره به نقش راهبردی طرح ملی جی‌نف در توسعه دولت هوشمند، مدیریت یکپارچه شهری و ارتقای کیفیت خدمات عمومی، اظهار کرد: اجرای این طرح در شش محور اصلی شامل لایه‌های معابر، محلات، پارسل‌های به‌روز شهری، حریم شهر، نام‌گذاری معابر و نصب پلاک‌های کدپستی، در خمینی‌شهر با پیشرفت مطلوبی همراه بوده و این شهرستان موفق شده است رتبه برتر استان را در اجرای این طرح ملی کسب کند.

باقری با تشریح آخرین آمار اجرای طرح افزود: ژئوکد شهری خمینی‌شهر به پیشرفت ۸۶ درصد و ژئوکد روستایی به ۹۳ درصد رسیده است.

وی این موفقیت را حاصل تعامل، هم‌افزایی و همکاری مؤثر فرمانداری، شهرداری و اداره پست دانست و تأکید کرد: انسجام و هماهنگی میان دستگاه‌های اجرایی در خمینی‌شهر، این شهرستان را به الگویی موفق در اجرای طرح ملی جی‌نف برای سایر شهرستان‌های استان و حتی کشور تبدیل کرده است.

 مقدمه: بازخوانیِ یک تجربه‌ی تاریخی،سال‌ها در کتاب‌های تاریخ، معاهدات گلستان و ترکمنچای را صرفاً به عنوان اسنادی ننگین و ناشی از بی‌کفایتیِ شاهانِ قاجار خواندیم. اما حقیقتِ عریانِ این معاهدات، فراتر از ضعفِ شخصی است؛ این‌ها محصولِ «استیصالِ ساختاری» حکومتی بودند که در برابر هجمه‌ی قدرت‌های نوظهور، فاقد ابزارهای توازن‌بخش بود. حکومت‌های مستبد اگرچه به دنبال حفظ قدرت‌اند، اما تاریخ نشان داده است که در نبردهای کلان، «امتیاز دادن» نه یک انتخاب، بلکه سرنوشتِ ناگزیرِ ضعیفان در برابر قدرت‌های مطلقه‌گراست؛ چرا که در منطقِ ابرقدرت‌ها، «بازی برد-برد» فاقد موضوعیت است.

تقابل ایدئولوژیک؛ فراتر از مرزهای جغرافیایی

در دنیای امروز، مسئله‌ی ایران نه صرفاً یک چالش بر سرِ جغرافیا یا انرژی، بلکه تقابلی بنیادین بر سرِ «هنجارهای جهانی» است. ایدئولوژی حاکم بر جمهوری اسلامی ایران که بر پایه‌ی دفاع از حقوق مظلومان و ستیز با ساختار استکباری بنا شده، با نظمِ ناعادلانه‌ی موجود در تضادِ وجودی است. همین «هویت‌خواهیِ مستقل» است که باعث شده کینه‌ی ۴۷ ساله‌ی نظام سلطه، همچنان زنده و پویا باقی بماند.

واقعیتِ تلخ این است: تا زمانی که ساختار نظام جمهوری اسلامی بر اصولِ ایدئولوژیکِ خود پافشاری می‌کند، هرگونه «مذاکره» تنها در حدِ یک تاکتیکِ کوتاه‌مدت یا آتش‌بسِ تاکتیکی باقی می‌ماند. در این پارادایم، ابرقدرت‌ها به دنبال حذفِ رقیبی هستند که هزینه‌ی هژمونیِ آن‌ها را در سطح جهانی بالا می‌برد.

تله‌ی منطقه‌ای و بازی چندسطحی

در این میان، کشورهای حوزه خلیج‌فارس نیز مطابقِ تئوری‌های رئالیستیِ موازنه قوا، ضعفِ ایران را «امنیتِ خود» تعریف می‌کنند. آن‌ها در یک بازیِ چندسطحی، هرگونه فشار بر ایران را فرصتی برای تثبیت موقعیت منطقه‌ای خود می‌دانند. این وضعیت، ایران را در میانه‌ی یک «بن‌بست استراتژیک» قرار داده است؛ بن‌بستی که در آن، تقاضای مذاکره، بیشتر به نشانه‌ای از تمایل به عقب‌نشینی تعبیر می‌شود تا اراده برای صلح.

چشم‌انداز: از «ایدئولوژی» تا «اقتدارِ غیرقابل‌انکار»

آیا این تقابل به معنای بن‌بستِ ابدی است؟ تحلیلِ علمیِ تاریخِ روابط بین‌الملل نشان می‌دهد که ایدئولوژی‌ها زمانی به «صلحِ تحمیلی» یا «موازنه» دست می‌یابند که فراتر از شعار، به «قدرتِ مادیِ غیرقابل‌انکار» مجهز شده باشند. ابرقدرت‌ها با هیچ ایدئولوژی‌ای صلح نمی‌کنند، مگر آنکه هزینه‌ی حذفِ آن ایدئولوژی، سنگین‌تر از هزینه‌ی همزیستی با آن باشد.

راهکارِ برون‌رفت از این چنبره، نه در تغییرِ ایدئولوژی، بلکه در «تولیدِ قدرتِ همه‌جانبه» نهفته است. ایران باید «قدرتِ نرمِ ایدئولوژیک» خود را در لایه‌های اقتصادی، تکنولوژیک و اجتماعی به «قدرتِ سخت» تبدیل کند. تنها زمانی که ایران به چنان سطحی از اقتدار برسد که بازیگرانِ بین‌المللی قادر به نادیده گرفتنِ نقش آن نباشند، «برد-برد» از یک آرزو به یک «ضرورتِ تحمیلی» تبدیل خواهد شد.

نتیجه‌گیری

آنچه امروز بر سرِ آن مذاکره می‌شود، فراتر از یک موضوعِ سیاسی است؛ موضوع، «حقِ بودن» یک مدلِ حکومتی در نظمِ بین‌الملل است. تاریخ به ما آموخت که برای رهایی از تقدیرِ تلخِ عهدنامه‌هایِ اجباری، تنها یک راه وجود دارد: عبور از «استیصالِ تاریخی» و رسیدن به «اقتدارِ بازدارنده». تا آن زمان، مذاکره بدونِ پشتوانه‌ی قدرت، تنها تکرارِ تاریخ است؛ و تاریخ، همواره درسی برای آموزندگان دارد، نه برای تکرارکنندگان

یادداشت به قلم محمدرضایی